بارن…3

در مصلّای نیاز، نماز شُکر می رویانم

و دست های امّیدم را به سوی قبله گاه حاجت، پُل می بندم

 تا از انوار مقدّس عنایت جُرعه ای،

مس وجودم را زر کند.

در حصار پولاد زمان،

به باغستان های معنویت می روم

و در چشمه زارهای خلوص، وجودم را جَلا می دهم.

کودکانه در بستر چمنزارها به آفتاب می نگرم

و پروانه های بشارت را دنبال می کنم.

چه رؤیای شیرینی!

از ضیافت معصومانه کودکی هایم سالها گذشته است.

نمی دانم چرا این همه دلم برای خودم تنگ شده است.

دیروزها؛

چه صمیمانه در این کرانه دل به آسمان بسته بودم

و اکنون؛

 بی رؤیای شیرین دیروز،

پایبند خاک شده ام.