باران...2

ای کاش باران می گرفت،

شاید خشک شاخه های تنم جوانه زنند.

دلم برای خودم تنگ شده است.

نمی دانم آمال هایم را در کدام پاییز، بادها ربودند.

در کدام زمستان، خواب ماندم

و وقتی بهار می آمد،

من در پستویه های کدام دخمۀ زندگی،

از رؤیت گلزارها محروم شدم.

نمی دانم در هُرم آفتاب کدام تابستان، طراوت دلم را از دست دادم

امّا هنوز هم خاطرات بهشت دیروز با من است

و من روزی به کرانه های بهشت می روم.