اگر...

اگر بغضی نفس گیر بر سینۀ گفتارم مانده است،

اگر دردی واژه هایم را می گدازد و حسرتی پا به پای احساسم سلوک می کند،

اگر آسمان قصّه های کوتاهم را ابر غم گرفته است، و دشت های لحظه های سبزم لب تاولی از پاییز به یادگار دارند و داغستان باد، از بهارانم گل های عشوه را می رباید و شوریدگی بر جان گندم زاران خیالم پیچیده است و دستان نامحرم یأس، گیسوان آمال شیرینم را پریشان ساخته،

اگر عروس خوشدلی هایم کجاوه نشین ماتم گشته است و بر اُشتر صبوری بادیه های داغ را می پوید،

اگر رودهای صفا بر سینۀ صحرا های رویش خشکیده اند و شکوفایی گل های زندگانی در نقش خیال انگیز قالی های احساس پژمرده اند،

اگر یتیمان افسانه هایم غصّه های دیرینه خویش را به عزا نشسته اند،

اگر واحه های غربت، غریبان دیار مهربانی را به حبس کشیده است، داغ زخمی است که از روزگار آفتابی عمرم بر چنبر سینه دارم و حسرتی بلند که جاشوان ذهن مرا سخت می آزارد.

اگر نبود ضیافت محراب ها و سجّاده های آسمانی،

اگر نبود رواق های باستانی نیاز و بلور نورانی اشک ها،

اگر صبوری، از دامنه های احساسم گریخته بود و توکّل را در شنزارهای بادیه از دست داده بودم، نمی دانم چندمین سالگشت کوچم را زمان ها مرور می کردند.

و حالا ایستاده ام. خدا می داند نماز فردایم را درکجای خاک به جای خواهم آورد.

وقتی که شب رو به احتضار می رود و پریان افسانه هایم با کرشمه های شرم به پیشواز می آید، وقتی که دروازه های اجابت را می گشایند و آفتاب، وجودم را به آغوش می کشد، وقتی که بستر دشت ها را شکوفه های کرامت می بخشند، خدا کند شما را در دامنه های بهشت دیدار کنم.