باران...41

چه امّید غریبی!

پس لرزه های جوانیم شدّت گرفته است

و نفس هایم به شماره نشسته است

امّا هنوز هم در انتظار صبح واژگونه،

ندایی سبز،

و سواری سپید

آدینه های بشارت را ورق می زنم.

چه انتظار سبزی!

خشک سال ها طراوتش می بخشند

پاییزها، شکوفایش می سازند

و حصارها، آغاز وصلند.

و هر صبح گامی است به سوی رهایی

هر چند بهار مرا بادها زدوده اند

امّا هوای یک بهار سبز،

همواره با من است.