باران...42

در ازدحام ابرها جرقه ای برخاست؛

و معجزۀ طلوعت را با چشمان خویش دیدم

آمدی و در جشنواره  دلم آغاز شد.

واژهای سبزت پر از آفتاب بود

اندوه و نخوت از بیراهه های سینه می گریختند

وجودم به طواف بود،

تو را لبیک می گفتم

صدایت در همه جای شهر پیچیده بود

بیدار شدم،

مؤذنان اذان می گفتند.