مخمل خیال

گفته بودی بهار می آیی. مگر خبر نداری؟ بهار رسید و دشت های وسیع ده سبز پوش شدند و تو نیامدی. و دوباره ابرهای بهاری از آسمان دهکده کوچیدند.

دیگر در دشت هایمان خبری از گل های زیبای طراوت نیست.

دیگر عطر علف های تازه از ذهن صحرا رفته است و مرغان نجیب نغمه خوان از اینجا پر گرفته اند.

این روزها خیلی تنها شده ام.

چه روزها که کنار کندۀ همان درخت قدیمی، به انتظارت نشستم ونیامدی. تو نیامدی و صحرا خشکید و برزگران آبادی، گندم زارها را درو کردند.

چقدر چشم به راهت بودم تا در جشن باشکوه خرمن بیایی.

بیایی تا من « بافه های شوقم » را نثارت کنم. نثارت کنم همۀ خوشه های وجودم را که به امید آمدنت به خلوت سینه سپرده ام.

تو نیامدی و بهار پرطراوت رفت.

تابستان نیز من بودم و سرگردانی و نخل های صبور. من بودم و طوفان های نفس گیر سوزان و جستجو و من بودم و جنگلی از رؤیاهای دوردست.

پاییز را زمانی احساس کردم که نخلبانان ده، نخل ها را بَر بریده بودند.

پاییز را فهمیدم آن گاه که کلاغ های گرسنه در آسمان نخلستان، سفرۀ خالی باد را فریاد

 می کردند.

و سرانجام گرمی امیدم در زمستان حسرت یخ بست و هوای مه آلود ده اَبرِ آهم را به اسارت بُرد و هیچ کس برای میلاد دوباره ام وردی تلاوت نکرد.

روزگاران گذشتند و من با چشمان خویش، روزهای آفتابی عمرم را بدرقه کردم و خبری از آمدنت نبود.

بعد از تو « نشاط » کلبۀ کوچک سینه ام را وداع گفت و خوشدلی ها از کرانۀ وجودم کوچید. روزی که رفتی امید سبزم زیر سُم ستورانی که ارّابه های عشق را می بردند لگد کوب گشت.

و اکنون کالبد آهی مانده و استخوان فغانی .

ای کاش تابوت آهم را به آرامگاه پریشان  دریا می بردند و روحم را به تلاطم موج ها

می سپردند.

ای کاش جهاز سفر می بستم و به حولی شهر بهشت می رفتم

از اسب سوارانی که دیروز بر مخمل خیال می تاختند، سراغت را گرفتم؛ گفتند می آیی. از آن روز، روزگارانی گذشته است و صدای شیهۀ اسبان بشارت از گوش صحرا گریخته است.

چقدر چشم به راهم! می ترسم این انتظار وحشی پیکرم را پریشان کند و تو  روزی بیایی که بر مزارم علف های خشک حسرت به یادگار مانده باشد وحتی درخت پیرِ محله نیز شاخه های نشاطش را از دست داده باشد، اگر آن روز آمدی تمنّا دارم حریر نگاه معصومت را به کویرستان آستانم بگستران تا در خنکای لطفت عطشناکیم را فرو نشانم. بیا که سخت دلتنگم.