باران…47

روزی  به خود آمدم که

کشتزارهای امّیدم سوخته بود،

و در ضیافت بادهایی که

خاکستر معصومیّتم را با خود می بردند،

به خاک نشسته بودم.

برهوت همه جا را فرا گرفته بود

حتی صدای کلاغی خسته

از شاخه سارهای خشک استخوانی

نبض روح مرا نمی کوفت.

اکنون شب های سیاهِ بضاعت رفته ام را می نالم

مگر سایبان عنایتی

مرا در یابد.