باران...48

وقتی از سفر مهتاب می آیی؛

آنگاه که جوانه های نیایش بر قامتت اذان می گویند

و عطر مقدّست را پروانه ها به تبرّک می برند،

آنگاه که با گام های مهربانت، نسیم می وزد

و آفتاب پیشانی متبرّک را غرق در بوسه می کند

به یادم باش،

که در تمامی سجده هایم دعایت کرده ام.

خدا می داند چقدر دلتنگت شده ام

از آن باورهای دور، صدایم کن.