باران...49

رعنای پاك 

تو در ناحيه كدام سرزمين روييده ای،

و از زلال كدامين چشمه، طراوت يافته ای

سايه روح فزايت ميراث كدام بالانشين خوب خداست

آيات روشن لبخندهای تو آيينه ای است از مهر مَهرويان دور است

آنان كه از دريچه چشمان ما گمند

با بونه ها که بوی زلف سیاه تو می دهند

بر غنچه های معطر صحرا بسی عشوه می کنند

آیا تو کیستی رعنای پاک من؛

من از قبیله قیسم

مپسند عار جنونی دگر ایل مرا آشوب پر کند.