تو می آیی  ( نذر امام زمان(عج) )

دوباره دلم بهانه می گیرد؛ بهانۀ تو را؛ و می دانم که می آیی؛ تو می آیی و شبستان تاریک سینه ام را نور باران می کنی. تو می آیی ودر دشت های خشک و بی حاصل وجودم شاخه های سبز زیتون می کاری.
تو می آیی ودر یک صبح دل انگیز بهاری، مرا به جشن یاس های بهشت می بری.
تو می آیی و آرزوی غریب منتظران دل خسته ات را به باور می نشانی، می آیی و ظلمت سال های طاقت سوز را به پایان می رسانی وسینه های ملتهب را آرام و قرار می بخشی.
یا حجةالله(عج) تو فردامی آیی، می آیی و ما شهر دل را به پای بوست آذین خواهیم بست. فردا کبوتران سپید بال امیدمان، پس از سال ها صبوری در آسمان سرور بال و پر خواهند گشود.
فردا نخل های سوخته امان دوباره جان می گیرند و از تنفس صبح روح نوازت به رقص در می آیند. فردا شوره زاران سرزمینمان نیز گل های شقایق خواهند رویاند و مسیر آمدنت را گلپوش خواهد نمود.
فردا گل خورشید از مغرب می شکوفد تا روزگار زیبایی ها را دیگرگونه به نظاره بنشیند.
فردا کوچ نشینان مهربانی به کوهپایه های دل می آیند و در کنار برکه های برادری، خیمه های خلوص به پا می کنند، آنان، دانه های صداقت می کارند و فضیلت درو می کنند.
یا صاحب الزمان(عج) فردا کودکانمان سبد هایی پر از گل های محمّدی برایت می آورند. باغدارنمان با سبدهای خرما به پیشواز می آیند و کشاورزانمان نان گرم گندم هدیه می آورند. فردا مغازه داران عادل، گلاب معرفت می پاشند.
مؤذنان آبادی، چاووش سر خواهند داد و عاشقانه، آمدن بهار موعود را ترانه خواهند ساخت.
فردا این سامان دوباره رونق می گیرد و در کوچه های شهر، اخلاص تقسیم می کنند.
زنان مهربان محله، با بادیه های شیر به پیشواز می آیندو دختران، سرود آمدنت را زمزمه می کنند. کودکانمان بشقاب های متانت به همسایه ها هدیه می برند.
یا ذخیرةالله(عج) دهکدۀ جهان جولانگاه قبایل وحشی زمانه است، نغمه های مرغان رهایی، خاموش مانده و آهوان معصوم آزادی را در کمین گاه های هراس به کمند کشیده اند. کبوتران صلح در آسمان سیاه ستم به چشم نمی خورند و آواز دلنشن قناری های عاشق از باغستان های آرزو شنیده نمی شود. بوی خوش صداقت و مهربانی از یادها رفته است.
یا مهدی(عج) در این زمانه اگر صدایی هست، صدای پای گزمه هایی است که برای اسارت سپیده در جستجویند؛ اگر صدایی هست صدای نعرۀ نامیمون جهالت است که در بازار تمدّن، بازوان معصومیّت رامی شکند، آری صدا، صدای شکستن استخوان های نسل هابیل است.
یا صاحب الزمان(عج)امروز آیینۀ اشک هایمان آشوب تمنّای آیین تو را دارند و پرندگان خیالمان برای آمدنت بر کنگرۀ آسمان دخیل می بندند.
می دانم می آیی، می آیی ودر کعبۀ آمال همۀ مسلمین عالم به نماز می ایستی.
می دانم می آیی تا همۀ دل ها سفره های نا گفته ی فراقشان را در حضورت بگشایند.
پنجرۀ چشمانمان را به امید آمدنت می گشاییم تا در صبحی زیبا، نسیم های قاصد، خبر آمدنت را به مژدگانی آرند. بیا که زمانه از نفس افتاده است.