عشق زیستنم تویی

اینجا هجوم وحشی شب ها مرا تاریک کرده اند، وردی بخوان مهتاب من!

وردی بخوان تا از کرانۀ صحرای دیو خیز، با مشعل یاد تو بگذرم.

وردی بخوان، اینجا بهانه های جستجو بر باد رفته اند،

پایم به راه نیست.

من مانده ام با یورش آشفتگی و درد، با اضطراب های تلخ.

من مانده ام با های وهوی سکوت شب.

وردی بخوان، اوهام مرگ در برزخ دلم قد راست کرده اند.

مهتاب من، آیا هنوز هم نگاه مست تو سمت کوچۀ چشمان خیس ماست؟

آیا هنوز هم زان سوی ابرها اذان شوق مرا گوش می دهی؟ آیا دلت به حال دل من گرفته است؟

مهتاب من ، از پشت ابرهای ناز ظهور کن. بگذار عاشقانه صبح نگاه تو را خیره بنگرم.

چیزی شبیه معجزه در چشم های توست.

در چشم های تو طوفان التهاب دلم آرمیده است. سوگند می خورم با لهجۀ تبسمّت گل می کند خاک وجود من ـ یعنی بهار نیز در دست های مهر خیز تو می دمد.

دیگر قناری دلم بی تاب گشته است.

دیگر پری نمانده که در حریم قفس، تصویر آسمان شوق را علم کنم.

اینک تویی و امتداد دست های من.

دستم بگیر و ببر مرا با خود به میهمانی فردای روشنی.

دستم بگیر و مرا درو کن از این مخروبه های وهم.

اینجا مرا تنها رها نکن ـ تردید را ببین با من چه کرده است.

فردا به زیر سایۀ چتر آفتاب آیا دوباره هم نفس من تویی؟

یا من نشانی تو را  باید میان کوچه های خاطره جستجو کنم.

مهتاب من با این هوای نفس ستیز، فردا در این کرانه طوفان تمام هستی ما را اسیر می کند.

فردا برای دیدنم از پشت زوزه های باد، چشمی گشوده نیست،

فریاد نیز در رستخیز حادثه جایی نمی رسد.

ما را رها نکن افسانه ای ترین موجود انتظار.