شاید روزی

تو در لای بغض های ناگفتۀ منی، در اشکریز این خزان وحشی، در نفس های خسته ام موج می زنی.

حتّی میان رؤیاهایم نسیم وجودت جاری است.

دیروز چه سبز بودی وقتی قامت آسمانیت در ایوان باغ گل می داد و بوی معصومیّتت نسیم روان مرا سرشار از نیاز می ساخت.

دیروز طراوت با تو بود، شاپرک ها به هوای تو می رقصیدند و اکنون در پس آن روزهای باشکوه، این منم که غصّه نامه های خود را با زبان درد در لایه های عقده می پیچم. این منم که با نای شکسته ام مرور می کنم باران را.

دیروزتو بودی و بهشتی از واژه های لطیف مهربانی، تو بودی و خرمنی از گل های معطر آرزو.

دیروز روز حنابندان عروس آرزوهایم بود و امروز ردّ پای عشق را می بویم، امروز بر آشیان سوخته ام شروۀ حزن می سرایم. در ماتم آرزوهای معصومم سیه پوش نشسته ام و همۀ خوشدلی هایم را ضجّه می زنم.

امروز تنهاترینم و با رفتنت آرزوهای آفتابیم را وداع می گویم. 

وداع می گویم فرداهایی را که نیامده اند وداع می گویم خورشید را و دور می شوم از این شهر دلگیر.

 دور می شوم و در غربتی دوباره خود را به دست افسون روزگار خواهم سپرد و یاد دیر سالت را برای همیشه در چمدان

خاطره های وجودم، عزیز خواهم داشت. شاید روزی در حوالی بهشت، آفتاب جمالت را به آغوش آورم.