باران...52

چقدر صدایت زدم

ضجّه ها بدرقه ات ساختم

می دانم باران می آمد

و صدایم را صدای باران شُست

و حالا بسیار روزها گذشته اند

و گلوی من از آواز افتاده است

تو حتی خاطره ای را ورق نزده ای

می دانم تو رفته ای و با نبودنم خو گرفته ای

و خاطره ها، آن روز بارانی

شُسته شد

 شاید این غروب که بیاید

من نیز رؤیاهایم را به خاک بسپارم.