كيخسرو پورناظري به مناسبت درگذشت "مشكاتيان " علاوه بر اجراي يكي از آثار اين آهنگساز برجسته كشورمان در كنسرت‌هايشان، پيام تسليتي ارسال كرده است.
او در پيام خود آورده است: رگبارِ حادثه، چون فراز و فرودِ ريزشِ ماتم، بجانِ شنيداري، واقعه را بس جانگزاي خبر داد.
شگفتا از اين حول انگيز كار ، كه چه جاي سكوت بود و چه وقت خاموشي، چگونه مرگ را بخود خواند و پذيرا شد، در زماني كه شعله- فريادِ هنر بايد گوش جهانيان را به شنيدن وادارد و هنر ايران زمين، پاس و پذيرشي از سوي جهانيان فراچنگ آرد، چه جاي سكوت و خاموشي، بويژه آن انگيزه شورآفريني و دردِ وطن خواهي : نه كه او را مي‌بايد پابرجا و استوار مي‌داشت؟ افسوس بر شرارِ دودِ شعله سوزِ دردِ بزرگي كه تاب و توانسوز ، مستانگي را بجامِ زهرگينِ سوداكُش، پناهي مي‌جست و مفرّي بر غمِ بزرگِ روزگار، كه اورا بي تاب و پرشتاب- با آن انديشه نابِ هنري- سوي خاموشي رهسپار كرد.
او در ادامه پيام خود آورده است: نبوغِ خلاقش او را در نوجواني بر قله هنر تثبيت كرد و از آن پس در اوج ، موجا موجِ هنر را درمي‌نورديد و بزرگي از بزرگانِ نوا و ساز و سرود گردانيد با آثاري ماندگار در رديفِ جاودانه هنر-مردانِ اين راه .
دريغا كه در سنينِ كمال بود و دريغا كه در اين كمال ، چه ناشنيده آثار مي‌بايد مي‌ساخت، اما صد افسوس كه ديگر چنين گشت و آتشي از داغِ ناباورانه، بردلِ اهالي هنر نهاد.تا باز پس از چه زماني مامِ وطن، پرويزي ديگر براي هنر بپروراند.
به آوا و آئينِ عزيز و خانواده ارجمندِ شجريان تسليت مي‌گوييم و خود را شريك اندوهتان مي‌دانيم.