باران...55

آسمان حسّ غریبی به سحر می بخشید

مثل یک صبح سفر، مبهم بود

کسی انگار ته کوچه به دنبال عزیزش می گریخت

آب یک کاسه و وردی می خواند

و نسیم خنکی، گونه را غرق نوازش می کرد

شب دوباره چادرش را می بست

صبح ازپشت حصار کوه ها، خبر آمدنش را می داد

 یک سفر روزی دیگر روزم

چمدانم پُر تنهاییها

و لبم چشمه ی جوشنده یاد

و تو شاید خواب، شاید به حریم سحر از جذبه ی آواز مؤذن سر مست

شاید لب تو گرم نیاز.