باران...57

تا غروب توانت نا پیداست

به مشرقی جاودانه بتاز

از ویرانه وجود من

حتی جغدهای شوم نیز گریخته اند

از این پاییز باغ خشک، از این برهوت زخم های بی علاج

از این بسترگاه اندوه بگریز

در این بادیه مجنون ها مرده اند

و قصّه ی لیلای دلداده در خواب خفته است

بگریز که فردا طوفانی کوه و دشت را به هم خواهد دوخت

تا آفتاب حادثه سحَر را نبرده است

عزم کوچ کن.