عنبرترین زخم های تنهایی

چه روزها گذشته است و تو شاید در آن سوی تقویم ذهن

من حتّی نشانی مرا از یاد برده ای

و حالا چهل صبح بی پایان است که برای آمدنت دعای عهد

 می خوانم،

امّا به باور لحظه های دلتنگیم قدم نمی گذاری.

بگو برایم.

کدام گناه نکرده ام را قضاوت نشسته ای! من میوۀ درخت

ممنوعه را نچیده ام.

این حق من نبود، من با تو زاده ام. عمر من از نگاه تو آغاز گشته است.

گلباغ های بهشتت که دیگر نه جای ماست ـ روزی مرا ترانه باغِ

شعرهای کودکانه بود.

بنگر مرا، بس فصل ها که رفته است

امّا هنوز در شعب سخت صبرکُش، چشمم به لطف

 توست

مگر موریانه ها عهد نامۀ خشم تو را نخورده اند؟

پوسیده ام اینجا. لبریز رفتنم. فرعون فتنه ها تنم را به شلّاق بسته اند.

دستی تکان بده، نیل را دو نیم کن.

محتاج یاری توأم. مگر انتظار می کشی تا موریانه ها عصای استخوان مرا آب و گِل کنند؟

بنگر چه خسته ام. دلتنگیم از حد گذشته است.

گفتم شبی شاید که نیم چشمی به من کنی.

فانوس دیده را به راهت گذاشتم. امّا نیامدی و شب ها بسی گذشت.

چون « ذوالجناح شرم » چه بسیار ضجّه ها در سینه ریختم. امّا

چه دور مانده تا مرا از درد وارهی.

یک شب که شب هم به خواب رفته بود، من دجله دجله ساز اشک

 نواختم و سوختم.

پروانۀ دلم را دگر پری نمانده است.

هر شب برای من شام غریبان دردهاست.

آوارۀ خیال تو گشته ام، منزل به منزل مرا تا کجا می بری دگر؟

آتش نشین شدم عزیز

نمرود شرک را در شرم گُلسِتان بکُش یا شعله شعله خشم فرود آر، دود کن.

هر چند قحط سال نگاه توست

امّا دوباره نذر کرده ام چهل صبح آرزو را دعای عهد به

سویت روان کنم

 چشمم به راه توست.