وارث اندوه

تشنه ام و کویر تا اعماق وجودم خیمه گسترانیده است. تشنه ام و تصویر آرزوهایم ترک برداشته اند.

احساس می کنم که سال هاست بهار به این سامان گذر نکرده است و بلبلی به شوق در این کرانه، ترانه ای نسروده است.

احساس می کنم که مدّت هاست این دشت با بوی علف زار و باران بیگانه مانده است. نمی دانم شاید دیر زمانی است که این خاک   از جریدۀ هستی قلم خورده است.

ای کاش ابرها بغض کهنۀ سکوت را می شکستند، ای کاش ابرها در اندوه خشکسال این سامان بسیار می گریستند. می گریستند غربت سال های از کف رفته را.

آن روز قیس عامری « از فرط تشنگی » در این بادیه جان داد و داغ لیلایش را به بادها سپرد تا مویه کنند همۀ تاریخ را.

شب ها که سر بر بالین خیال می گذاشتم، صدای تیشۀ فرهاد را از بیستون درد می شنیدم.

با آوای تیشۀ او بود که رؤیاهایم جان می گرفتند.

اکنون چندی است که بیستون خاموش مانده است و فرهاد در خوابی شیرین.

مولانای دلداده را بسیار دیده ام که در این شب های سرد بادیه در پی شمس حقیقت آرام وقرارش را از دست داده بود.

تکرار مدام تنها ضجّه حلّاج بر دار رهایی چونان خنجری سینه ام را می شکافد. آری شهید عشق باید شد.

و اکنون این منم، وارث صدها آشفتگی، این منم وارث بغض و آه و فراق که نمی دانم سر در کدامین چاه صبور، اندوه بی پایانم را سیر گریه کنم.

ای کاش رؤیاهایم جان می گرفتند.

ای کاش کسی صدای پای خستۀ مرا می شنید.

ای کاش شبی بار سفر می بستم واز اینجا می رفتم. به سامانی که آن سوی ابرهای خداست.

در خواب دیده ام آنجا مزرعه ای است سبز، ساکنان آنجا گل های مهر و عطوفت  می کارند، بهاران را زوالی نیست و آنجا باغ استجابت آرزوهاست.

دیگر توانی در توشه گاهم نیست. هم نفسان رفته اند و مشعل امید را از اینجا برده اند.

برده اند هیاهوی آغاز مرا. و سکوت چون آتشی خاموش سینه ام را فرا گرفته است.

در انتظار شب های قدرم، شاید نیم نگاهی وجودم را برافروزد و بارانی سال های هجر را فرو شوید. باید به سامان خدا بروم، آنجا بارگاه بلند عزّت است. اوست که مرا با بهار پیوند خواهد زد، در روزگاری که پاییز در همه جای زمین عشوه می کند.

من یقین دارم این شوره زار روزی بهار خواهد شد وبشارتی تن ثانیه ها را پر از عطر حضور خواهد کرد.