ابتدا عباس كیارستمی صحبت را آغاز كرد و گفت: «فكر می‌كنم چون نمی‌توانستم نقاشی كنم به ساخت فیلم رو آوردم. نقاشی من خیلی بد بود، به‌طوری‌كه دوره‌ چهار ساله را در ۱۳ سال در دانشكده‌ هنرهای زیبا دانشگاه تهران به پایان رساندم.! معمولا تناولی را آنجا زیاد می‌دیدم. گرچه او خیلی بزرگ‌تر از من نیست اما به دلایلی كه من هیچ‌وقت متوجه نشدم وقتی من دانشجو بودم، او آنجا تدریس می‌كرد.»

«تناولی» دراین‌باره گفت: «كیارستمی حتی در آن زمان هم به فیلم‌سازی علاقه‌ زیادی داشت. من آن زمان مجسمه‌ساز بودم و همدیگر را می‌شناختیم اما بعد از وقوع انقلاب از هم جدا شدیم.»

«عباس كیارستمی» در بخش دیگری از این گفت‌وگو یادآور شد: «بعد از آنكه از دانشگاه فارغ‌التحصیل شدم، شروع به كار برروی فیلم‌های تجاری كردم كه مرا با مكانیزم فیلم‌سازی و دوربین آشنا كرد. از آنجا بود كه ساخت فیلم‌های كوتاه برای كودكان را آغاز كردم و پس از آن به مطالعه‌ عكاسی پرداختم.»

این كارگردان ادامه داد: «بیشتر این عكس‌ها را زمانی گرفتم كه به‌دنبال پیدا ‌كردن لوكیشن برای ساخت فیلم‌هایم بودم. من این روند را مدیون ناآگاهی‌ام از دوربین، لنز و فیلتر می‌دانم. هنگام ساخت فیلم‌هایم، فیلم‌برداری كه پشت دوربین نشسته، یك فیلم‌بردار حرفه‌ای است. اما وقتی عكاسی می‌كنم به‌خاطر نداشتن این فن و آگاهی، فقط عكس می‌گیرم و بدون آنكه از فیلتر استفاده كنم، واقعا نمی‌دانم كه عكس چه از آب درخواهد آمد. طبیعتی كه من به‌تصویر می‌كشم، دقیقا آن چیزی كه یك عكاس حرفه‌ای می‌گیرد، نیست. به‌ویژه در رابطه با صحنه‌های برفی كه به‌نظر من این عكس‌ها بسیار شبیه تصاویر آب‌رنگ در آثار هنری ژاپن است.»

«تناولی» در ادامه‌ مصاحبه با «نشنال» درباره‌ اثر مشهورش «شاعر و هیچ» گفت: «به‌نظر من شاعر، یك انسان آزاد است. به هركجا كه بخواهد می‌تواند پرواز كند، به هرچیزی كه بخواهد می‌تواند فكر كند و هیچ مرز و محدوده‌ای در افكارش ندارد. در عین حال، شاعر در جامعه‌ای زندگی می‌كند كه باید با این محدودیت‌ها مبارزه كند. اینجا دیگر او آزاد نیست و نمی‌تواند هركاری كه می‌خواهد انجام دهد. پس بعضی از این سمبل‌ها، مثل قفل‌ها و قفس‌ها چیزهایی هستند كه او با آنها می‌جنگد.»

این هنرمند مجسمه‌ساز در مقایسه‌ چالش‌های یك شاعر و یك مجسمه‌ساز در دوره‌های تاریخی اظهار كرد: «در عهد ساسانیان و پیش از اسلام ما مجسمه‌سازان بزرگی داشتیم و برخی از داستان‌ها و مجسمه‌های آنها هنوز باقی مانده و قابل مشاهده‌اند. اما بعد از آن، شعر جایگزین مجسمه‌سازی در ایران شد. این‌كه ما دیگر مجسمه‌ساز نداشتیم مرا آزار می‌دهد. به‌نظر من شعر بسیار غنی است و یك نوع منبع الهام‌بخش محسوب می‌شود. من با پیش‌زمینه‌ شاعری، مجسمه‌ساز شدم.»

«كیارستمی» نیز در توصیف شعر، آن را بخشی از بافت اجتماعی ایران دانست و گفت: «در ایران، قصاب‌ها، سبزی‌فروش‌ها و فرش فروش‌ها نیز در زندگی روزمره‌شان از شعر استفاده می‌كنند. ما نیز به‌عنوان هنرمند اگر در آثارمان از شعر استفاده نكنیم به فرهنگ و تاریخ‌مان ضربه زده‌ایم و من گاها سری به دنیای شعر می‌زنم و اشعاری می‌نویسم.»

«تناولی» در پاسخ «كیارستمی» كه از او درباره‌ سرودن شعر پرسید گفت: «قبلا شعر می‌نوشتم، اما این‌قدر بد بودند كه آن را رها كردم. اما امروزه واقعا لازم است كه با گونه‌های هنری مختلف آشنایی داشته باشیم. من به دانشجویانم توصیه كرده‌ام كه شعر بیاموزند، موسیقی یاد بگیرند، حتی اگر می‌خواهند مجسمه‌ساز شوند. یك هنرمند خوب كسی است كه با موسیقی و شعر آشنا باشد و از حرفه‌اش، دنیای پیرامونی‌اش و دیگر فرهنگ‌ها اطلاع داشته باشد. امروزه دیگر باید یك هنرمند جهانی بود.»

«كیارستمی» در تایید صحبت‌های «تناولی» گفت: «وقتی شما نت‌ها را بدانید، همه‌ی آلات موسیقی را می‌توانید بنوازید و در رشته‌های دیگر هنر نیز موفق خواهید بود.»

«تناولی» در تمجید از آثار هنری «كیارستمی» اظهار كرد: «از آثار هنری كیارستمی واقعا لذت می‌برم و گاها آنها یك منبع الهام برای من بوده‌اند. آثار او بسیار ساده‌اند، اما مردم نمی‌دانند كه چه‌قدر برای به ثمر‌رساندن آنها تلاش شده است تا در عین سادگی و آسانی، قابل فهم و لذت‌بخش باشند. من هم می‌خواهم در همین راه قدم بگذارم، اما كار ساده‌ای نیست و نمی‌دانم به آن خواهم رسید یا خیر. اما می‌خواهم به‌جایی برسم كه كیارستمی رسیده است. من عاشق این سادگی هستم.»

«كیارستمی» در پایان این مصاحبه گفت: «ابزارهای كاری ما متفاوت است، اما ما هردو آثار یكدیگر را می‌فهمیم. زیبایی رابطه‌ ما در اینجاست كه به ندرت درباره‌ چیزی بحث می‌كنیم چون ما برای ارتباط به واژه‌ نیاز نداریم.»

نمایشگاه مشترك عكس‌های «عباس كیارستمی» و مجسمه‌های «پرویز تناولی» از روز ۱۸ آبان ماه در گالری «میم» دوبی آغاز به‌كار كرده است.