روزی نفس های خستۀ مرا می شمارند،

و نقش های غریبم را بر دیوارها می آویزند

و با احسا س های پاک نامم را با سلسله های خیال

پیوند می دهند

شاید آن روز از اینجا رفته باشم

 و در بزم عشیره ام

از آفتاب و آب و ماه دور شده باشم

با دست های خالی و توشه باری زخم

از آسمان سهم  من

« فصلی سرخ » بود که فردا

شاید شقایق هایش سرم را سایبانی باشند.