باران...14

فرداهای مه گرفته، چقدر مرا خسته کرده اند

انگار مشعل خورشید را شبروان دزدیده اند

ای کاش زیر سایۀ سدری،

خستگی هایم را می شُستم

ای کاش همولایتی هایم که از نسل صحرا و رود بودند

در همسایگی خورشید اردو می زدند

من در خیالستانی خاموش،

 ردّ آرزوهایم را « کهکشانی » می کنم

 و در انتظاری سبز،

با کودک فردا بیدار می مانم

ای بشارت سبز، همۀ زیباییهای فردا، مال تو

تو که پر از غزل های آرزویی.