علی بحرینی خالق مجموعه آثار عاشوایی « فصل سرخ»

زمانی که این آثار را خلق می کردم لحظاتی آسمانی بود و عنایت خاصه ای به من شده بود.

هنرمند عاشق، علی بحرینی متولد سال 1349 و دارای 15 سال سابقه کار در زمینه نقاشی است. وی 12 سال بعنوان استاد کلاسهای طراحی و نقاشی به آموزش هنر دوستان پرداخته است. وی تا کنون دو مجموعه مذهبی ساقی (از تولد تا شهادت امام علی(ع) ) در 20 تابلو و فصل سرخ مجموعه آثار عاشورایی را اجرا کرده است و تا به حال چندین نمایشگاه در سطح شهرستان، استان و کشور بر پاد کرده است. با او صمیمانه به گفتگو نشسته ایم:

1- تعریف شما از واقعه عاشورا چیست و چگونه این تعریف را در آثار خود گنجانده اید ؟

عاشورا نقطه عطف اسلام است، عاشورا یک مجموعه کامل عشق و حماسه است و عاشورا بهاری است که گلهای سرخش هیچگاه پژمرده نخواهد شد و من تلاش کردم این مفاهیم را در کارهایم رعایت کنم.

2-جرقه، و انگیزه ای که باعث شد برای اولین بار به فکر خلق آثار عاشورایی بیفتد و این تابلوها را خلق کنید چه بود؟

همیشه دلم می خواست برای مذهب خصوصا برای امام حسین(ع) و واقعه عاشورا کار کنم، کاری که نو باشد، کاری که حرف برای گفتن داشه باشد. بعد از اجرای نسبتا موفق مجموعه زندگانی امام علی (ع) و استقبال خوب مردم از اینگونه آثار به فکر افتادم تا در زمینه عاشورا کار کنم و سهمی در خیل محبان دلباخته حضرت امام اباعبدالله الحسین(ع) داشته باشم.

3-در موقع کشیدن تابلو ها چه احساسی داشتید؟

من عاشورا را دیده ام، تصویر حادثه بلند عاشورا همیشه با من است من آنچه را حس کرده ام ترسیم نمودم، افسوس که فقط نظاره گر بودم و فاصله زمانی تاریخ، دستم را از حمایت بسته بود. من به پای تابلوهایم بسیار گریسته ام و حالا هم در خلوتم با آنها گریه می کنم زمانی که این آثار را خلق می کردم لحظاتی آسمانی بود و عنایت خاصه ای به من شده بود.من در حسرت آن روزها گریه می کنم.

4-با حفظ حالت روایی در تابلوها حقایق و صحنه ها کامل و خوب ترسیم شده اند چگونه صحنه ها اینقدر به واقعیت نزدیکند؟

من سعی کردم با مطالعه زیاد پیرامون واقعه کربلا، روایات معتبر را برای اجرای کار مد نظر داشته باشم و چون سبک های هنری معمول مرا ارضاء نکردند مینیاتور و رئال و هنر مدرن را ترکیب کردم و حسم را درون رنگها ریختم. از کرهای بازاری که در زمینه اهل بیت(ع) خصوصا حضرت سیدالشهداء(ع) اجرا شده خیلی بدم می آید من روی پختگی کار خیلی حساس هستم باید برای اهل بیت(ع) سنگ تمام نهاد. من اعتقاد دارم چیزی که در عالم باقی می ماند خدمت به اهل بیت (ع) است وهیچ ذخیره ای برای آخرت بهتر از خدمت به خاندان رسول الله(ص) نیست. پس باید از انچه در توان داریم مضایقه نکنیم.

5- دو تابلو «غربت» و «شهادت» حضرت زهرا(س) را به امام زمان تقدیم کردهاید در این باره بیشتر توضیح دهید؟

وقتی این دو اثر تمام شد، چون تا حال پیرامون غزت و شهادت زهراء(س) کسی کار جدی و مورد قبولی انجام نداده بود تصمیم گرفتم جهت استفاده عمو آنرا بصورت گسترده چاپ کنم اما به دلایلی منصرف شدم پس از اندک زمانی در عالم رویا به خدمت ولی عصر(عج) رسیدم واین دو اثر را به حضورشان هدیه کردم مولی پس از لحظات زیادی که به تابلو خیره شده بودند چنین فرمودند:«احسنت، احسنت، آفرین» و با لبخندی ادامه دادند:«البته وقتی کار می کردی ما ناظر بر کارت بودیم» بعد از دیدن این رویا آثار را چاپ کردم و فهمیدم که اینگونه آثار مورد توجه آقا امام زمان(عج) هم هست. ائمه خیلی به کسانی که خالصدر این مسیر قدمی بردارند عنایت دارند من این را بارها و بارها دیده ام و قصد ندارم از این مسیر، راه دیگری را انتخاب کنم. بگذارجسم گناه آلودمان فردابه آفتاب نظری کیمیا شود.

6- تابلو «آخرین وداع» چه احساسی را برای شما در پی داشت ؟

در تصویرذهنی من، وقتی اصحاب و جوانان بنی هاشم به شهادت می رسند، تنهایی امام حسین(ع) بیداد می کن، وقتی که سراسر دشت را سیاه شب گرفته است، یک نگاهش به خیمه هایی است که جزء کودکان تشنه و بی پناه و زنان داغدار کسی در آن نیست و نگاه دیگرش دشتی لبریز از قومی است که برای کشتنش هلهله می کنند. چه هنگامه ای است خدا می داند. تنهایی امام حسین(ع) بسیار جانسوز است و جانسوزتر از آن هنگامی است که طفل کوچکش از او تقاضا میکند: بابا وقتی عمویم مسلم را شهید کردند، فرزندانش را نوازش کردی و دلداری دادی می خواهم قبل از اینکه این قوم مرا یتیم کنند مرا نوازش کنی زیرا بعد از تو کسی نیست که مرا تسلی دهد، در این لحظات چه بر امام گذشته است؟.... من در چکاک شمشیر ها، و هلهله ها، اشک را دیدم وگونه های خیس.

7-کدام تابلو را از همه بیشتر دوست دارید؟

در این مجموعه بازگشت ذوالجناح را خیلی دوست دارم، در این اثر سعی کرده ام، حادثه را در حالات ذوالجناح خلاصه کنم، هر چند از آثار در جای خود برایم بسیار دوست داشتنی هستند.

8-احساس خود را به هنگام خلق تابلوی «شهادت حضرت ابوالفضل(ع) » بفرمائید؟

تابلوی شهادت حضرت ابوالفضل(ع) اولین کار این مجموعه است این کار یکی از کارهای قوی نمایشگاه است وقتی این اثر با موفقیت اجرا شد، نیرویی به من داد تا بقیه کارها را با پشتکار بیشتری به انجام براسانم. وقتی این تابلو را کار می کردم همان طور که قبلا گفتم، به صورت تصویری، قضایا را می دیدم، شاید حس من در این اثر نمایان باشد. داغ برادر بسیار سنگین است. آنهم «عباس(ع)». من با شخصیت های نورانی فصل سرخ زندگی کردم.

9-اگر در صحنه کربلا حضور داشتید خود را در کجای تابلوها و در چه صحنه ای نقاشی می کردید؟

سئوال سختی است... دلم می خواست وقتی امام غریب و تنها مانده بود و فریاد می زد. «هل من ناصر ینصرنی» خود را به مولی می رساندم و با آخرین توان به حمایتش قیام می کردم، دلم می خواست در بهشت کربلا شهید می شدم.

10- چرا چهره شخصیت های کربلا در نور محو شده اند؟

هر کس در ضمیر خود از ائمه و حضرت عباس (ع) تصویری دارد وقتی آن تصویر را در این صورت های نورانی قرار می دهد کار تکمیل می شود، من نخواستم تصویر ذهنی خودم را به بقیه تحمیل کنم. بگذار هر ببیننده خود خالق آثار باشد.

11- در تهیه این اثر چقدر وقت صرف شده؟

از سال 80 تا نیمه سال 81

12-آیا از طرف نهاد یا موسسه ای حمایت شدهاید؟

خیر فقط به نیت امام حسین(ع) و نذری که کرده بودم و همچنین احساس تکلیف از ادای دین به احیاءگر دین حضرت سید الشهداء

13- حرف آخر:

من از شما و همه دست اندارکاران نشریه اتحاد جنوب که در انعکاس نمایشگاه «فصل سرخ» کوشیده اید تشکر می کنم.

نشریه اتحاد جنوب –سال پنجم/شماره281/دوشنبه 11/2/1382