باران...9

دیروزهایی که رفته رفته کهنه شدند،

همیشه در من جاریند

خوب یادم هست سال هایی که ابرهای عقیم،

از زمستان سرد دهکده به ناز می گذشتند

اندوهی بر سینۀ برزگران آبادی،

سنگینی می کرد

آنان در روزی تمام دل های شکسته را

به نماز باران می بردند؛

و چشم به عنایت آسماندار، بارانی می شدند.

و اکنون سال هاست که باران،

راه زمین های ترک خورده را گم کرده است

سال هاست که گندمزارهای به خوشه نشسته می میرند

و جوزاران فقط علوفۀ کالی است برای گاوهای ده

امّا دستی به حاجت، پل نمی شود

و کنگره های آسمان را کسی دخیل نمی بندد.