باران...18

فردا مسافرم؛

مسافر جادّه های دور

رسالتی که با من بود، پیچانۀ تنهایی من است

می روم تا در آستانه ای دیگر، روایتگر دردهای کهنه باشم

دردهایی که تا همیشه می شکوفند

و دردهایی که یاد آور « فصل سرخ » عاشقیم بودند

و من در جذبه های شور

شیداییم را در دشت های تشنه باریدم

سبز برگ های هستیم یادگار باران های بارقه است

در چلچراغ « گوشه چشم » بالا نشینان سبز پوش

دنیای راز بود که اینگونه مس تنم غرق نور شد

فردا مسافرم؛

 چشمم به یک اشاره ای دیگر

به یک اشاره پر نور چشم و دست توست.