باران...19

روزی باز خواهم گشت،

وقتی بهار، بر گونه صحرا نوازش می کند

و باغ ها مسرت شکوفه را عطر می افشانند

وقتی مردمان مِهر را به هم تعارف می کنند

و در لای خنده هاشان چیزی شبیه عشق جاری است

وقتی که جهاز دختران را با آیینه و گلاب به فرداهای روشنی می برند

و زنان محله در شادی ها مفرطشان،

به لطافت باران « کِل » می دهند.

آن زمان که در موسیقی روح نواز رود

عطر علف های تازه ذهن روستا را پر کرده است

روزی باز خواهم گشت،

روزی که باورهای ایل به بلوغ رسیده باشد

و سجّاده ها سرشار عطر باران.

باز خواهم گشت.