باران...6

رواق چشم هایم پر از تمنّایند،

و سجّادۀ پیرم هنوز تنها پناهگاه اشک ها

نمی دانم؛

شاید پنجره های آسمان را بسته باشند

سفیر نگاه خستۀ من،

هر روز غبار آلوده باز می گردد

و دیگر روز آغاز سفری دوباره است

تکرارها مرا ملول کرده اند

و هیچ فصلی بهار نیست

ای آسماندار خوب؛

اینجا جادّه ها به بیراهه می روند

راهی به دهکده سبز آسمان به من نشان بده.