کاش می دانستم

دوباره عشق را وضو خواهم ساخت، دوباره برای طواف کعبۀ آسمان احرامی از جنس بال فرشتگان خواهم بست. دوباره اذان لبیک را در بادیه های شوق با مستی سر می دهم، سبز

 می شوم در بستر تمام خاکساریم. جوانه خواهم زد در خشک باغ یأس دیروزم، و در اشارت سرانگشتان گرم آفتاب، به گُل خواهم نشست.

در جاری رودها، طراوات را به مطربان چمن خواهم آموخت و در آغوش دریا سُرور بی پایانم را جشن خواهم گرفت.

ایّوب صبرم، علاج دردهایش را، آفتاب نظری جوانی بخشید و مرغ آسمانی دل، سلیمان اندیشه را به میهمانی وصل بشارت داد.

روزی نیست که پا به پای طوفان در جادوی چشمان عشق، نشانی منزل را از کف نداده باشم.

روزی نیست که در اندیشۀ دیدار، شهر را به بویش، بهشت نپندارم و روزی نیست که تهی باشم از افسانه « شیرین » نازها.

کاش می دانستم آن سوی ابرها خانۀ کدام پری مقدس است که مسجد اندیشه ام پر از اوراد آسمانی اوست. کدام پری برای دختر بهار، رنگین کمان جادو می بافد؟ او کیست که در آیینۀ مهتاب گیسوان سیاهش را شانه می نوازد.

کاش با کبوتران تا منزل های فردا را در معیت فرشته ها بال می زدم.

کاش می دانستم پشت شهر کهکشانها مزرعۀ سبز کدام احساس هاست که از آن دور مانده ام.

ای کاش دستم به آسمان می رسید! به ضیافت ابرهای ملکوت، به بی نهایت لطف.

به آسمان قسم همیشه چشم به آسمان دارم، در انتظار فصلی دوباره، فصلی که مرا به همسایگی دیدار خواهد برد. فصلی که لبریز موسیقی مرغان عاشق است. من دوباره عشق را وضو خواهم ساخت و با تپش های سینه به هرچه حادثه اقتدا خواهم کرد.

بگذار در سجود تمنّا همیشه جاری باشم.