باران...26

درون لحظه های مردمان شهر سرّی هست

که خاموشند این شب های بارانی

کسی آنسوی ترهایی که گوش من نمی فهمند

اذان صبح می گوید

کسی آنسوی ترها آرزوهای درازش را

کنار پنجره آویخته شاید

تمام سال های بغض آلودش، بسان ابر می بارد

من امّا خویش را در زیر باران برده ام شاید

کسی با گوشه چشمی بنگرد از آسمان غسل تمنّایم

سبک روحان چه حضّی در سکوت خویش می نوشند

که مهمان است

لبخندی به لب هاشان.