باران...27

وقتی از ستیز روزها می آیید،

و سفره هایتان پر از نان گرم گندم است

وقتی کشتزارهاتان سبز، بناهاتان آباد

و تن پوشتان بوی طراوت می دهد،

کودکانتان شادمانه سرسبزند

وقتی لبخندی بر لبانتان جاریست،

و اندوه ها نشانی وجوتان را نمی دانند

یادتان باشد در گوشه گوشه شهر

کسی به سفرۀ خالی خیره مانده است

کسی خانه به دوشیش را برای کودکانش به ارث نهاده است

و دردی که روزگارش را می آشوبد

هنوز یادت هست، مطلع شعری شور آفرین را

دوباره با من بخوان؛

« بنی آدم اعضای یکدیگرند. »