باران...28

در معبر روزهایی که از بستر خشکسالی می آمدند،

احساس های لطیف چه زود چروکیدند

و نگاه های معصوم، مندرس شدند

ذوق ها، همچون ابرهای نازا

از سینه ها گریختند و عشوه ها کساد گشتند

و انتظارها خاطره هایی سبز.

چه زود فرداهای یقین جای خود را به رؤیا سپردند

و دیروزهای مسرت، سرشار ندامت شدند

دیگر هوای نفس ها پر از کسالتند

افسوس، افسوس!

من در کجای خاک، چشم به معراج داشتم!