باران...29

بر ویرانه های من مهتاب بکارید،

بگذارد جُغدی تنهایی اش را بر من فریاد کند.

از نیزار سینه ام نی لبکی بسازید تا کودکی،

غریب ترین آهنگ گیتی را بنوازد.

دست هایم را سنگفرش سجّاده ها کنید

و پاهای خسته ام را در معبر مسافران حج بکارید،

تا راه مرا به طواف رسانند.

و چشم هایم را،

چشم هایم را با آب معجزه بشویید.

می دانم فردا سواری از سمت باورهای دور می آید،

می خواهم لحظۀ شکوهمند دیدار را نظاره کنم.