باران...4

مردمان قبیلۀ ما به کدام سامان می روند

کدام محلۀ گمگشته در رؤیایشان جاری است

غبار آلوده در تمنّای کدام حاجت کهنه مانده اند.

اینجا پر از اشک های نجیب است

پر از اندوه های خاموش، لبریز ضجّه های خشک

اینجا گلوهای خسته ترک خورده اند و نفس،

تکراری است پُرملال

سفره ها، لبریز قحطی نان

و محبّت و مِهر بر سر باغچه ها خشکیده

آی مردمان قبیلۀ مقدّس من،

فراسوی سامان ما خبری تازه نیست

خبر اینجاست.

باید اندوه را از این سامان زدود.